Dag 32: 1 juli, Arzúa – Santiago de Compostela, 42 km

Dinsdag                         <terug>

In de verte de Kathedraal van Santiago

Het is maar een kippeneindje naar Santiago, slechts 42 kilometer. Tenminste als je over de N547 gaat. Dat doen wij. De route maakt een omweg en gaat via het zuiden naar Santiago. Wij willen echter langs het vliegveld om aan de balie van Ryanair te vragen naar het hoe en wat met betrekking tot het meenemen van onze fietsen in het vliegtuig. Dan kun je beter de N547 nemen, want die loopt langs het vliegveld naar de stad. We rijden langs de drukke weg. Dat kennen we inmiddels en we zijn dus enigszins voorbereid op langs razende vrachtwagens. Aan de stadsgrens van Santiago staat een stenen zuil met schelp en wandelstok met knapzak. Vanaf daar gaat de drukke N-weg over in een nieuwe vierbaansweg. We rijden over de oude N-weg die langs het vliegveld loopt en niet (meer) druk is. Op het vliegveld laten we ons door Ryanair voorlichten. Als we genoeg weten gaan we verder. Rond één uur komen we in de stad aan. Arjan vraagt aan de rand van het centrum waar de kathedraal is. Ik heb een vermoeden waar ik die kan vinden en fiets door.

Ingang Pelgrimsbureau

Santiago is een lastige stad. In die zin dat het dagen duurt voor ik een klein beetje snap hoe de stadsplattegrond in elkaar steekt. Bovendien is het een en al stijgen en dalen door straten die kriskras door elkaar lijken te lopen. Het duurt dan ook even voor we zijn waar we willen zijn: op het plein vóór de kathedraal. We zijn niet de enige pelgrims. Niet dat het plein bomvol staat, maar er zijn duidelijk meer personen op het idee gekomen om te voet of met de fiets naar Santiago te gaan. Men feliciteert elkaar en laat foto’s van zich maken. Met de kathedraal op de achtergrond natuurlijk. Het vergt een forse inspanning van de fotograaf om daar een mooie foto van te maken. Tenminste als je daarop de hele kerk wilt kunnen zien én wie er op de foto staat. Nadat er van ons een foto is gemaakt gaan we naar het Pelgrimsbureau. Na overlegging van je credential met voldoende geldige stempels, waarbij op de stempels vanaf St. Jean Pied-de-Port een datum is geschreven door de stempelaar, wordt er een Compostolaat uitgeschreven. Je bent niet de enige, dus even wachten. Ik vraag me af hoe het er hier uit ziet als het echt druk is. Voor het uitschrijven zitten drie personen achter een balie.

Namen invullen op mijn Compostolaat

Ik meld me en mijn credential wordt bestudeerd. Die voldoet blijkbaar aan de gestelde voorwaarden, want er zal een compostolaat worden opgesteld. Dat lijkt niet veel meer dan het noteren van naam en datum op een voorgedrukt papier en er vervolgens een stempel op zetten. Het werk zit ‘m in het vinden van het equivalent van je naam (al je doopnamen als je dat wil) in het Latijn. Daarvoor liggen grote boeken onder handbereik van de scribent. In mijn geval wil hij weten of Mat afstamt van Mattheus of van Matthias. Daar horen blijkbaar twee verschillende Latijnse namen bij. Ook mijn andere drie namen worden naar het Latijn omgezet. Ik bedenk dat mensen met een fancy naam, bijv. Indy, hier wel een probleem hebben. Heb je 2.600 kilometer gefietst en kan de scribent het Latijnse equivalent van Indiana Jones niet vinden. Krijg je dan geen compostolaat of kiezen ze dan de naam van een filmheld uit de tijd van Christus, Ben Hur, Gladiator of Spartacus? Arjan heeft als eerste zijn compostolaat opgehaald en kreeg een kokertje. Ik heb geen kokertje gekregen. Ik wijt dat aan mijn bescheidenheid. Er staat namelijk een potje op de balie en aan de muren hangen teksten dat je daar één of twee euro in kan stoppen, om de kosten van het bureau te bestrijden. Terwijl ik aan de balie sta en de scribent voor de 2e keer mijn compostolaat aan het invullen is met mijn vier namen in het Latijn, plus mijn achternaam (de eerste poging mislukte, want hij had te ruim geschreven en kwam plaats te kort), heb ik zeer discreet twee euro in het potje gedaan. De Heer ziet dit toch wel, dacht ik. En de scribent wordt alleen maar afgeleid als ik met veel bombarie geld doneer. Kan-ie voor de derde keer beginnen. Ik vermoed nu dat hij mijn donatie niet heeft gezien en dat er een verband is tussen doneren en het krijgen van een koker. Hoe het ook zij, ik heb mijn Compostolaat. Goed voor vele aflaten aan de hemelpoort. Zou Petrus ook achter een balie zitten? Hij heeft hopelijk geen potje, want ik heb tegen die tijd geen twee euro op zak. Na deze formaliteiten spoeden we ons naar het Seminario Menor. In dat gebouw, net buiten het oude centrum, is een groot refugio.

Slaapzaal in het Seminario in Santiago

Slaapzaal in het Seminario in Santiago

Hier mag je wat langer blijven en de prijs is flink hoger. Er staan ook geen hoogslapers Er kunnen 800 personen slapen lees ik ergens. Wij worden gehuisvest in een relatief kleine slaapzaal met maar acht eenpersoonsbedden. We moeten wel verschillende andere slaapzalen en deuren door voor we er zijn. Ik prent de weg goed in mijn geheugen. Dat zal handig blijken als ik deze en volgende nacht om 23:00 uur door een nagenoeg donker gebouw de weg naar mijn bed moet zien te vinden. We eten ’s avonds feestelijk. Iets te feestelijk denk ik achteraf, want de rekening verstoort de feestvreugde enigszins. Tot nu toe hebben we best op onze uitgaven gelet. Niet dat we pinnig deden, maar we waren zeker niet losbandig. We zijn brave huisvaders en echtgenoten. Deze avond is het diner ietsje uit de hand gelopen. Arjan heeft de rekening. Ik heb niet gezien wat er allemaal op staat, maar ik -boekhouder van deze reis- weet het eindbedrag. En dat is niet mis. We hadden ook als beloning voor onze inspanningen in het Parador rechts naast de kathedraal kunnen gaan slapen. Nu hebben we lekker gegeten: kreeft en een vier centimeter dikke runderkarbonade. Met voor- en nagerecht en wijn. Ik loop nog wat door de stad als Arjan al naar bed is en beland op het plein voor de kathedraal.

La Tuna de Derecho zingt en speelt

Tegenover de kathedraal, in een lange galerij staat een groep van een man of tien muziek te maken en te zingen.  Ze zien er best professioneel uit; hun te koop aangeboden cd’s liggen op een kleed op de grond. Ze spelen en zingen best aardig. ’t Kan ook liggen aan de akoestiek van de galerij en/of het late uur resp. nog een andere oorzaak dat ik van hun optreden geniet. Ze zingen Hoy estoy aqui. (vandaag ben ik hier).  Ik kan er maar moeilijk weg komen en moet me haasten om op tijd bij het Seminario Menor te zijn. Als ik er aan kom is de poort op een kleine kier na al dicht. Net als ik binnen ben slaat het elf uur. De poort gaat nu helemaal dicht.

Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: