Dag 21: 20 juni, Nájera – Belorado, 63 km.

Vrijdag                                                                             <terug>

Monasterio Santa Maria la Real

In Nájera staat een mooi monasterio. Dat willen we bezoeken voor we verder trekken. We vragen waar het staat en daar aangekomen zoeken we de ingang. Die vinden we niet gemakkelijk. Ergens kunnen we door een deur naar binnen. Het is duidelijk niet dé ingang, maar we zijn wel mooi binnen. We openen de deur van een volgend vertrek. Het is aardedonker. Ik denk er het mijne van, maar Arjan gaat onverstoorbaar door met zijn ontdekkingstocht. Na nog een paar deuren en vertrekken komen we in een groter gedeelte waar zachtjes muziek is te horen. Als ratten die de muziek van de rattenvanger van Hameln volgen gaan we op de muziek af. We komen in de bewoonde wereld. Arjan wordt aangesproken door een mevrouw en ik -ik sta er een eindje vanaf- draai me om. Ik zet mijn gezicht in de stand ‘hier hoor ik niet bij’. Maar ik ben gesnapt. We moeten ons melden bij het officiële kaartjesloket. Ik vraag nog even dispensatie om mijn fiets te gaan halen, want die staat toch wel een eind uit de buurt. En er hangen nog wat spullen aan. Nadat ik weer terug ben kopen we braaf kaartjes en krijgen we ook nog een stempel. Het is inmiddels tien uur, het monasterio gaat open voor publiek. Het is een prachtig monasterio.

Claustro in Monasterio

Ik maak opnamen en we kijken onze ogen uit. Op een binnenplaats horen we het geklepper van de ooievaars die massaal aanwezig zijn. Vooral op de torens. Ook vliegen er hele zwermen zwaluwen. We  ontmoeten twee dames uit Schijndel die er op vakantie zijn. Ik breng achteloos het Salesianum ter sprake, maar dat geeft weinig reactie. Ze hebben er van gehoord, maar verder niet. Houdoe, roepen ze nog als we afscheid nemen.

Monasterio Yuso, San Millan

De volgende stop is in San Millán. Daar is het monasterio Yuso. Er is daar ook een monasterio Suso, maar dat bezoeken we niet. Yuso is een groot monasterio. Er worden rondleidingen gegeven. Je mag niet op eigen houtje rond kijken. We zijn net op tijd voor de volgende rondleiding. In het Spaans wordt ons groepje uitgelegd wat er allemaal te zien is. We krijgen her en der een stukje mee. Een van de topstukken is de verzameling oude boeken. Deze handgeschreven boeken met o.a. kerkelijke liederen, maar ook andere teksten, zijn enorm groot en dik. Ik schat ze 70 cm hoog en 50 cm breed. De rug lijkt wel vijftien cm dik.

Eeuwenoude boeken

De bibliotheek van Yuso staat op de werelderfgoedlijst en is een van de meest waardevolle bibliotheken in Spanje. We verlaten het monasterio. In het eraan vast gebouwd oude hospitaal voor pelgrims is nu een Parador. Buiten ontmoeten we een Duits echtpaar dat belangstellend onze ervaringen aanhoort. Onderweg naar Belorado fiets ik weer voorop en besluit ergens langs de weg te stoppen om een stuk fruit te eten. Ik kijk naar de boom rechts van me in de berm en ik zie twee mannen zitten. Ze zwaaien meteen en roepen me. Ik ga er heen. Het zijn twee Italianen, die gezellig zitten te picknicken in de schaduw van de boom. Het is zo ongeveer de enige schaduw in de verre omtrek. Ze hebben verse koffie en ik krijg direct een kopje aangeboden. Een van hen begint meteen weer koffie te zetten in zo’n typisch Italiaans koffiepotje.

Italiaanse pelgrims zetten een espresso

De onderkant is waterreservoir, in de bovenkant zit een houder voor de koffie. Als het water kookt ‘loopt’ het van het reservoirtje via de koffiehouder naar het bovenste deel van het potje. We bespreken Toscane. De ene komt uit Livorno en de ander uit Pisa. De man uit Livorno is fan van Fiorentina. Ik maak foto’s en krijg een e-mailadres. Daaruit maak ik op dat een van hen Gianguido Pezzini heet. Na een tijdje schuift ook Arjan aan. Daarna vertrekken we weer richting Santo Domingo de la Calzada. Een hele mond vol. We gebruiken er onze lunch (lekkere jamón). We missen een van de meest hilarische attracties van de hele Camino.

De kip en de haan in de kerk

In de kerk van Santo Domingo is een kippenhok, met daarin een kip en een haan. Levend en wel. Ze worden regelmatig afgelost door soortgenoten en zo zit er altijd een monter kippenstel in het kerkelijk kippenhok. Daar hoort uiteraard een verhaal bij. Dat gaat over liefde, diefstal en bedrog. Een ten onrechte veroordeelde jongen wordt terechtgesteld, maar blijft door toedoen van Sint Jacobus toch in leven. De rechter die de jongen had veroordeeld zit net gebraden pluimvee te eten, als hem wordt verteld dat de jongen nog leeft en is gered door Sint Jacobus. De rechter zegt: “Uw zoon is net zo levend als de kip en de haan op mijn bord”. En jawel, meteen krijgen de kip en de haan vleugels en vliegen kakelend van het bord van de rechter.
Sindsdien huizen de beide dieren in de kerk. Jammer genoeg hebben we dit schouwspel gemist. We halen een stempel in het plaatselijke Parador en ontmoeten de Duitsers weer die we ook al hadden gezien bij het monasterio Yuso. De dag erop zullen we hen weer ontmoeten voor de VVV in Burgos. Zij zijn met de auto en stellen ons gerust dat dit de laatste ontmoeting is geweest. Verder naar Belorado.
Het is einde van de siësta in Belorado. We fietsen het dorp binnen en worden aangesproken door een man die zijn refugio aanprijst. We geloven hem en gaan er naar binnen. Het is inderdaad een fraai refugio. Niet te groot en we kunnen er ’s avonds eten als we dat willen. Wel even melden. We installeren ons en nemen een biertje aan de bar. Daarna gaan we aan tafel. Veel te vroeg voor Spaanse begrippen.

Belorado, plaza Major

In het eetzaaltje van de refugio eten we heek, gebakken door de Roemeense mevrouw die de keuken bestiert. Arjan maakt een praatje en vertelt over zijn ervaringen in Roemenië. Hij weet zich nog een enkel Roemeens woord te herinneren. Er is nog een drietal Fransen en aan de andere tafel zitten twee Australiërs. We praten wat en soms tolken we tussen de Fransen en de Australiërs. Na het eten gaan we op het plein van het dorp bij een café zitten. Het is een mooie avond. We kijken hoe gezinnen in Spanje hun avond doorbrengen. Kinderen zijn nog laat op straat en het is een drukte van belang. Boven ons vliegen weer vele zwaluwen en de kerktoren wordt bevolkt door ooievaars. Om 22:30 uur moeten we helaas binnen de poort van de refugio zijn.


Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: