Dag 18: 17 juni, St. Jean Pied-de-Port – Pamplona, 75 km

Dinsdag                                                                         <terug>

Valcarlos, op weg naar de col

Valcarlos, op weg naar de col

De dag begint bewolkt maar droog, conform de weersvoorspelling. Opgewekt begin ik aan de 24 kilometer lange klim. We stijgen van ongeveer 200 meter hoogte naar 1057 meter. Het is het grootste verval dat we in één etappe moeten overbruggen. Later zullen we nog twee van zulke ritten voor onze kiezen krijgen, direct na elkaar. Het verval van die etappes is iets kleiner, maar achteraf gezien zijn die etappes zeker zo inspannend als deze klim. De eerste acht kilometers zijn geen enkel probleem. Het gaat gemakkelijk en het weer werkt mee. We passeren de Frans-Spaanse grens in de buurt van Arnéguy. Tenminste, dat vermoed ik. Alle bedrijvigheid die hier vroeger geweest moet zijn, is verdwenen. Er is zelfs geen in brons gegoten Spaanse douanier te zien. Na de grens begint de echte klim. Zo’n zestien kilometer lang. De fietssnelheid valt soms terug tot 5,4 km/uur. Na Arnéguy komen we in Valcarlos, of in het Baskisch Luzaide. Alle plaatsnamen zijn hier dubbel uitgevoerd. Pamplona heet ook Irun. Het weer wordt slechter. Het gaat miezeren en de miezer gaat over in regen. Ook wordt het kouder.

Ibaneta: Nat en koud op 17 juni

Eindelijk komt het bordje ‘Ibañeta 1057 m’ in zicht. Het is negen graden. Op de pas staat een kerkje met de rug naar het noorden. Aan de zuidkant is een overkapping met daaronder een altaar. Ik parkeer de fiets naast het altaar en ga wachten op Arjan. Gelukkig sta ik droog, maar omdat ik niet meer fiets krijg ik het koud. Ik doe extra kleding aan. Shirt, windjack, bodywarmer en daaroverheen nog een regenjack. Nog heb ik het koud. Het regent en soms is het zicht maar vijftig meter. Er stopt een bus om enkele passagiers uit te laten. Ik ben er even door afgeleid en houd de weg niet in de gaten. Later blijkt dat juist op dat moment Arjan is gepasseerd. Hij ziet me niet en rijdt door. Ik sta dan nog steeds te wachten onder het dakje van de kapel. Er komen twee andere fietsers schuilen onder de overkapping. Ik vraag hen of ze een fietser met gele tassen hebben gezien. Nee. Ik begin te vermoeden dat Arjan al gepasseerd is of ergens in een ravijn ligt. De telefoonprocedure werkt niet: geen netwerk beschikbaar.

Roncesvalles, St. Jacobs kerk en de Silo de Carlomagno

Ik besluit om af te dalen naar Roncesvalles, een paar gebouwen, twee kilometer verderop. Het regent hevig. Daar tref ik Arjan in een restaurantje. Hij zit er al een hele tijd en vroeg zich af waar ik was. De bus met uitstappende passagiers had hij ook gezien. Na enige tijd ben ik weer een beetje op temperatuur. Later horen we verhalen dat er op deze dag voetgangers onderkoeld zijn geraakt. In het dal was al gewaarschuwd om niet over het Caminopad te lopen, maar het asfalt te kiezen. We spreken pelgrims die tot aan hun enkels in de modder hebben gelopen. Allemaal het gevolg van het slechte weer dat hier al weken heerst. We halen een stempel in het klooster en kijken nog even naar het monument gewijd aan de slag bij Roncesvalles in 778 en een klein kerkje, waar een filmploeg bezig is opnamen te maken. Verder valt er weinig te zien. Alles is grijs en grauw. En vooral koud en nat! Het plan was hier in de refuge te overnachten. Maar dat idee laten we varen. Het is nog vroeg op de middag en hier in de kou en nattigheid wachten tot het beter wordt lijkt me niks. We besluiten te gaan dalen. Naar Pamplona, vijftig kilometer verderop.

Silo de Carlomagno met pelgrimsgraven

In het dal zal het zeker minder koud zijn en mogelijk zelfs beter weer. Want dat is wél op komst, volgens de voorspellingen. Het dalen begint in de regen, maar later wordt het droog. Vanwege de regen heeft Arjan zijn regenkleding (regenjack, regenbroek en plastic schoenhoezen) aangetrokken. Ik draag alleen een regenjack. Zoals altijd daal ik sneller dan Arjan. Mijn fiets lijkt lichter te lopen; Arjan houdt het op de grotere weerstand van zijn bagage. Daardoor daalt zijn fiets minder hard. Ik lig voorop en Arjan is ergens achter mij. Hij valt. Een schoenhoes zit vast aan zijn trapper en hij verliest de controle over de fiets. Zijn voortassen liggen op de weg. Van de andere kant nadert een vrachtwagen die hem gelukkig kan ontwijken. Er is geen achteropkomend verkeer, dus van die kant is er geen gevaar. Ik sta een eind verder een banaan te eten als hij aankomt en zijn verhaal doet. Dat had ook anders kunnen aflopen.

Refugio in Seminario Pamplona

Refugio in Seminario Pamplona

Om 16:15 uur zijn we in Pamplona. Het weer ziet er best aardig uit. De VVV geeft ons twee adressen van refugios. Het eerste is midden in de stad. Het oude bisschoppelijk Seminario. We krijgen een stempel en we kunnen onze fietsen binnen stallen. Allemaal nieuwe stapelbedden, geplaatst in een moderne constructie van twee verdiepingen, in het hoge gebouw. Slapen we in een oude kerk?? Ja, het blijkt een oude kerk Jésus y Maria te zijn waarin vrij recent een refugio in is gevestigd. Nadat we ons geïnstalleerd hebben gaan we de stad in. We vinden een tapasbar, waar we van onze eerste Spaanse tapas genieten. Er is weer voetbal. Arjan kijkt en ik ga de stad in. Na korte tijd ga ik terug naar het oude seminarie, neem een douche en ga naar bed.


Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: