Dag 14: 13 juni, St. Emilion – Labouheyre, 124 km

Vrijdag                                                                             <terug>

Cadillac

Arjan heeft last gekregen van zijn knie. In St. Emilion heeft Lia hem geadviseerd een knieband te kopen. Zij draagt er ook een en het werkt. Nadat we nog even door de heuvels hebben gereden komen we rond het middaguur aan in Cadillac. Een mooie plaats. Daar ontmoeten we Frans en Lia weer. Op aangeven van Lia koopt Arjan bij de plaatselijke pharmacie een knieband. Ik struin het dorp af op zoek naar een kurkentrekker. Eindelijk vind ik er een. Niet meteen mijn eerste keus, maar hij doet ’t wel. Later zal ik ‘m op vliegveld Stansted moeten inleveren en verdwijnt het ding in de container. De Britse veiligheidsmensen zijn duidelijk strenger bij de controle van handbagage dan hun Spaanse collega’s. Na Cadillac begint de streek Les Landes. Helemaal vlak en een eentonige begroeiing: enkel dennenbomen op een arme zandgrond.

Pissos, St.Jean Baptiste

Soms regent het een beetje. Maar nauwelijks voldoende om regenkleding aan te trekken. Tenminste dat vind ik. Arjan denkt daar anders over. Na vele eentonige kilometers komen we aan op de camping in Pissos. Meteen zien we Frans en Lia. Zij hebben al ontdekt dat de camping nog dicht is. Pas op 1 juli begint hier het seizoen. Arjan heeft nog gezien dat er een stukje terug nóg een camping is. Volgens Frans een camping voor groepen, waarvan het maar de vraag is of die wel open is. Zij denken erover om door te rijden naar Labouheyre. Dat lijkt mij ook het beste plan. We gaan op weg. Iedereen trekt of heeft regenkleding aan, behalve ik. Na een paar kilometer wordt het droog.

Aire naturelle, er is bijna niks

De camping in Labouheyre is een open camping, een aire naturelle. Er is een toiletgebouwtje met warm water en een douche. Verder is er niks. Het andere gebouwtje dat er staat lijkt een soort receptiegebouwtje te zijn. Maar er is niemand te bekennen. Lia en Frans zijn er ook. Zij hebben nog even boodschappen gedaan. En er is een jong stel met twee kleine kinderen (Mick en Seppe) van 4 en 1 jaar. Met z’n vieren zijn ze met twee fietsen, een fietsaanhanger, een tent en materialen op weg van Dax naar Nederland. Het lijkt me een zeer uitdagende onderneming. Omdat het al vrij laat is en vanavond Nederland tegen Frankrijk speelt gaan we uit eten. We vinden een eenvoudig restaurant met een weinig enthousiaste bediening.

Het Genootschap van St. Jacob

We nemen couquilles-st-jacques vooraf en gegrilde garnalen als hoofdgerecht. Frans en Lia koken wel op de camping. Frans mist daardoor de wedstrijd. Wij zien in een Frans café Nederland winnen van Frankrijk. De stemming is bedrukt; de Franse coach krijgt de schuld van het Franse verlies. Na afloop gaan we in het donker terug naar de camping.


Tags: , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: