Dag 36: 5 juli, Naar Fisterra

Zaterdag 5 juli, Naar Fisterra

 

Fisterra, de vuurtoren

We gaan naar het einde van de wereld. Niet naar Lugo. Arjan heeft met Ineke gesproken en die heeft hem geadviseerd naar Fisterra te gaan. Die bestemming hoort meer bij onze Santiagoreis dan Lugo. Arjan volgt haar advies op. Ik vind het meer dan prima. We gaan met de bus. Ik heb al sinds mijn bezoek aan de VVV in Santiago op 2 juli de gegevens van de busreis op zak. We zorgen dat we op tijd op het busstation zijn. Best nog een eind lopen. Om negen uur vertrekt de bus en hij zal twee en een half uur later in Fisterra aankomen. We hebben gereserveerde plaatsen. Ik heb nummer 25 en dat is ergens onder in de dubbeldeks bus. Arjan heeft nummer 26 en zit boven. Hij heeft een plek aan het panoramaraam vooraan in de bus. Om die plek in te nemen heeft hij eerst een paar Duitsers moeten wegjagen die er illegaal zaten. Ik bedenk als we net vertrokken zijn, dat bovenin meer te zien is. De bus is niet vol, dus er moet plek zijn. Tot mijn genoegen blijkt de plek naast Arjan, helemaal links vooraan, aan het grote raam vrij te zijn. Ik krengel voor Arjan door en neem plaats. Het uitzicht is formidabel. Ik maak regelmatig een video-opname. Helaas niet op het moment dat we Jan en Renze zien. Ze fietsen richting Santiago. Ze zijn nog niet in Santiago geweest, maar ze zijn onder Santiago door gereden richting kust. Ze zijn in Muros aangeland, waar ze gisteren ook slecht weer hebben gehad. Vandaag rijden ze naar Santiago. Via sms-contact hebben Jan en ik afgesproken dat we elkaar vanavond om 19:30 uur ontmoeten op het plein voor de kathedraal. We zijn: Jan & Renze en Arjan & ik. We komen in Fisterra aan en nemen een biertje op een terras met uitzicht op de vissershaven. Daarna eten we paella in een restaurantje aan de haven. Als voorbereiding op de wandeling naar de Cabo Fisterra koop ik wat te eten en te drinken. En ook een stuk kaas uit de streek. Dat zal pas worden opgegeten als we weer in Beek en Donk zijn. We lopen naar de vuurtoren op Cabo Fisterra, ongeveer drie kilometer verderop.

Caminopaaltje 0,00

Hier staat het Caminopaaltje met 0,00 km erop. De traditie wil dat op Cabo Fisterra pelgrims hun kleren en schoenen verbranden. Op de rotsige kaap zijn verschillende zwart geblakerde plekken. Er is ook een min of meer officieel stookgat in een klein plateautje. Het smeult nog wat. Ik heb een oude onderbroek meegenomen. Deze reis heb ik drie van deze broeken gebruikt. Ze zijn tot op de draad versleten. Ik gebruik de stengel van een plant als pook om het smeulende vuurtje nieuw leven in te blazen. Het lukt. Het gaat weer flink roken en ik mik mijn onderbroek in het gat. Ik hengel de broek er weer uit en houd hem boven het vuurtje. Al snel staat de hele broek in vuur en vlam. Ik heb de videocamera op een statief gezet en alles is opgenomen. Klik hier. Arjan is wel ergens in de buurt, maar heeft mijn klerenceremonie niet meegekregen. Hij blijkt wat verderop op de rotsen te zitten en praat er met een andere pelgrim. Ik eet nog even een banaan en daarna lopen we weer richting haven. We nemen de bus van vijf uur, zodat we om half acht op het plein voor de kathedraal kunnen zijn. Klokslag half acht komen we aan. Binnen een minuut zijn ook Jan en Renze gearriveerd.

We drinken samen een biertje

We drinken samen een biertje. Een stel dat we onderweg al eerder hebben gezien (Groningers, we weten verder niks van hen) zit naast ons aan een tafeltje en maakt een foto met het toestel van Jan. Daarna zoeken we een restaurant op in de rúa do Franco. We eten er lekker; Arjan en ik bestellen de gemengde visschotel voor twee personen. Jan en Renze kijken toe met een gezicht waarop je zou kunnen lezen dat ze dat ook wel gewild zouden hebben. We sluiten af met een liquor de herbes, een bekend drankje inmiddels. Alleen Renze past. Na afloop gaat Arjan naar zijn hostal (ik slaap in een ander hostal, wegens plaatsgebrek) en ik ga met Jan en Renze naar het plein waar ik de zanggroep hoop aan te treffen. Ze zijn er en ze spelen en zingen weer. Ik raak in gesprek met een Spanjaard over de fiets van Jan. Hij is belangstellend en wil van alles en nog wat weten. Ik doe alsof het mijn fiets is. Hij ziet dat de fiets niet op slot staat en vindt dat ik daarmee een te groot risico loop. Ik ontwijk zijn aansporingen om ‘m op slot te zetten, maar geef de boodschap wel aan Jan door. Gelukkig heeft mijn hostal geen sluitingstijd; ik heb de sleutels van wel drie deuren. 

Tags: , , , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


%d bloggers op de volgende wijze: