Dag 30: 29 juni, Triacastela – Portomarin, 56 km

Zondag                                                                            <terug>

Camping in Portomarin

We hebben Jaap verteld dat we naar Palas de Rei gaan. Dat zullen we niet halen. We komen niet verder dan Portomarin. Niet dat dat erg is, maar als we Jaap ’s avonds in Portomarin weer spreken moeten we het wel horen. In de etappe naar Portomarin zitten enkele flinke en soms ook lange klimpartijen. Het eerstvolgende dorp waar we door komen is Samos. Daar is een prachtig monasterio. ’s Avonds horen we van Jaap dat hij mij heeft horen passeren. Hij zat er in een cafeetje en hoorde mij al hoestend langs komen. Geen twijfel mogelijk van wie het door de bergen weerkaatste gebulder was, volgens Jaap. In Sarría zoek ik de kerk op. Die ligt helemaal boven in en is lastig te vinden. Er is geen hoge toren en de straten zijn nauw. Als ik bij de kerk zit bel ik Arjan om te melden waar ik ben. Hij komt even later. Voor de kerk zitten enkele pelgrims te wachten. Het blijkt dat om 11:00 uur de kerk open gaat voor pelgrims die een stempel willen. Wij sluiten in de rij aan en zien dat de priester van dienst een stempel weigert te zetten. De credential van betreffende mevrouw is volgens de priester ‘illegal’. Er klopt iets niet; we hebben geen idee wat, want haar kaart ziet er net zo grijs uit als de onze. Wij krijgen wel een stempel en gaan vervolgens in een cafeetje koffie met warm brood en jam nuttigen. We vertrekken snel. Sarría lijkt geen gezellige plaats, ondanks de uitnodigende naam. De volgende stop plannen we in Pacios (Paradela). Ook hier moeten we weer even flink klimmen. Ik stap af bij een kroeg en bestel een cerveza. Mijn fiets staat weer strategisch opgesteld, maar je weet ’t nooit. Regelmatig loop ik naar buiten om te kijken waar Arjan blijft. En ja hoor, ik sta buiten midden op straat (het is zondag en dan is er weinig verkeer) met het biertje in de hand en zie Arjan in de verte aankomen. Hij gaat ook de kroeg in en we vragen of we wat kunnen eten. Dat kan. We worden naar de comedor geloodst. We zijn de enige klanten.

Een hele pulpo

Ik bestel pulpo. Dat is in stukjes gesneden tentakels van een grote gekookte inktvis. Het nationale gerecht van Galicië, hoor ik later van een Spaanse schone die naast me zit in het vliegtuig naar Stansted. Ik eet (bijna) alles wat uit zee komt en dus ook pulpo. Het zal niet m’n laatste pulpo zijn deze reis. Verder naar Portomarin. We komen over een grote brug die over de río Miño ligt. Dat is een brede rivier die naar het zuiden stroomt en verderop de grensrivier Portugal/Spanje is. We komen aan op de plaatselijke camping. Eigenlijk is het een best groot restaurant met een camping erbij. We zijn alleen. Tenminste voor even. Het loopt vol. Ik weet niet meer wie de eersten waren, maar binnen korte tijd staan er Jaap Willemse, het ouder echtpaar uit Emmen dat we al in Chartres hebben gezien en die met een kapotte spaak in het achterwiel rondrijden, Manfred de Duitser, die we ook al eerder hebben gesproken en Jan en Diny uit Warnsveld. Ook die kennen we van een eerdere ontmoeting.

Portomarin, brug over rio Mino, hoog water

Kortom, we zijn met velen en wij kennen ze allemaal. We ontmoeten elkaar aan het einde van de middag in het restaurant. We laten bier, wijn en olijven aanrukken. Het gaat overal over. Het hardst werd gelachen toen Koot & Bie in het gesprek verschenen met hun verschillende typetjes. “Wo ist der Bahnhof?” “Do ist der Bahnhof!”. We hebben vreselijk gelachen, vooral met Jaap. Tussen borrel en diner heb ik nog even aan de rivier gefilmd. Je kunt er varen in een kano die de camping verhuurt. Een Noorse man op leeftijd is met zijn kleinzoon op weg naar Santiago en ze hebben net gevaren. Ze trekken de boot aan wal als ik aan kom met mijn camera. Jan uit Warnsveld is er ook. Het is einde van de dag en de lichtinval is erg mooi. Om acht uur hebben we het diner besteld. Voor vijf personen. Manfred is elders en het stel uit Emmen blijft liever op zichzelf. Ze eten wel in het restaurant, maar dan aan een eigen tafel. Wij, dat wil zeggen: Jaap, Jan & Diny en Arjan & ik hebben een tafel voor vijf personen. De televisie staat aan. Spanje speelt de EK-finale tegen Duitsland. We nemen het menu dat de kok ons voorschotelt. Het is gezellig.

Tags: , , ,

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s


Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

%d bloggers like this: